Pabbi hefur líklega verið stoltur af mér að dúndra mér á nokkur söfn fyrr í ferðinni. Tíundi dagurinn, aftur á móti, er tileinkaður Ágústi.

Við fengum að upplifa þá himnesku gleði að vakna fyrr en venjulega og vippa okkur út að fjórhjólafyrirtækinu. Við höfðum pantað fjórhjólaferð um óbyggðir Moab með leiðsögumönnum. Þeir reyndust vera tveir mjög afslappaðir piltar og rembdust við að gera okkur tilbúin fyrir aksjónið. Þeir voru ansi sprellaðir og hughreystu okkur með því að alvarleg slys í ferðunum væru nú yfirleitt í færri kantinum. Við þyrftum einnig engar áhyggjur að hafa af dauðaslysum, þar sem þeir væru með skóflur til að grafa okkur ef einhvert okkar gæfi nú skyndilega upp öndina.

Ferðin hófst tæplega níu um morguninn og byrjaði ekki betur en svo að Ólöf varð næstum fyrir trukki. Við þurftum að keyra yfir umferðargötu. Fólksbíll hafði kurteislega hægt á sér og gefið Ólöfu merki um að hún ætti að brummast yfir götuna. Trukkur á akrein við hliðina kom nokkru seinna og var minna en lítið sama um þessar sorteringar á veginum. Blessunarlega var nægur tími fyrir Ólöfu að komast yfir, en ég hefði nú verið til í að fylla eyrun á trukkaranum með tannkremi og slá hann fjórum sinnum í vinstri kinnina með bananahýði.

Við fórum hægt yfir til að byrja með en fórum hraðar yfir eftir að allir höfðu vanist vélfákunum fögru. Ferðin var þannig skipulögð, af leiðsögumönnunum, að skoðaðir voru áhugaverðir staðir inn á milli fjórhjólaleiða. Fyrst var stoppað á slóðum risaeðla. Þar bentu leiðsögumenn okkur á risaeðlubein föst í steinum svæðisins.

Leiðsögumaður og halabein Sauropod risaeðlu (e. Sauropod Tail Bone)

Leiðsögumaður sýnir holu sem eitt sinn innihélft steingervt (rétt stafsetning einhver?) tré

Þurrt en fallegt

"Determination Towers"

Næsta hlé á akstri var við klettagöng. Þar baulaði Búkolla á okkur að ganga í gegn. Þegar sigið var út blasti við okkur ægifagurt umhverfi og útsýni. Á klettunum var einnig að finna gamla indíánamynd. Leiðsögumenn bentu okkur á gróður eyðimerkurinnar, þar á meðal hálfdauð og hrálega grípandi tré. Til þess að lifa af í erfiðu umhverfi sínu slökkva tréin á ónauðsynlegum hlutum og einbeita sér að því að flytja næringu til annarra mikilvægari tréparta. Nokkurs konar hlutasjálfsmorð, eins og þegar lögfræðingar slökkva á hjartanu til þess að geta betur þjónað lögunum.

Lýsing í klettagöngum

Lára, Nína og útsýnið

Viljandi hálfdautt tré

Á undan þriðja skoðunarstað var hægur akstur í gegnum "bumpy" kletta í fyrsta gír. Stansað var hjá "Determination Towers", tveimur ógnvekjandi klettaspírum hlið við hlið. Þar sýndu leiðsögumenn okkur dal umkringdan klettum þar sem hægt var að framkalla magnað hljóðendurvarp. Eins og við mátti búast þá tókst mér að finna rétta tíðni og kraft með einkennisópinu skræka. Ég kom sjálfum mér meira að segja á óvart og athugaði hvort bæði eistun væru ekki enn á réttum stað. Blessunarlega var allt "i orden" og það hægra enn örlítið stærra. Karlmannlegra verður það nú ekki.

"Determination Towers"

Þrjú eðlileg og Gummi

Einmana fjórhjól

Leiðsögumenn

Ásdís að gera sig tilbúin fyrir æsingsóp

Við stönsuðum í síðasta sinn þar sem við gátum staðið nokkurs konar klettabrúnum og virt fyrir okkur útsýnið í "mestri nánd og firrð". Eftir það keyrðum við aftur að byrjunarreit, þökkuðum leiðsögumönnum mikið og vel og fluttum tóma maga að næsta mexíkóska veitingastað.

Doddi og Ásdís að kyssast

Gummi að beygja sig

Allir að stilla sér upp við útsýnispall

Nína kappaksturskona

Bílstjórar og klettur

Nammigott á mexíkóskum veitingastað

Ferðin og áfengisglas á veitingastaðnum hafði nú dregið ansi mikið úr fólki og rætt var um næstu skref. Á meðan Doddi lagði sig fóru stelpurnar í mótelsundlaugina. Ég ákvað að kalla fram Ágústinn í mér og hringdi í klifurfyrirtæki, þrátt fyrir að vera orðinn ansi þreyttur. Til mikillar lukku voru þeir staðsettir beint fyrir framan mótelið og gátu reddað leiðsöguklifrara með stuttum fyrirvara. Hann skutlaði mér út að "Wall Street", langri götu með ótalmarga klifurveggi. Myndirnar tala sínu máli.

Leiðsögumaðurinn að gera tilbúið fyrir klifur

Að rembast við klifur

Kominn á toppinn

Magnað útsýni á toppnum

Mér til mikillar lukku fóru krakkarnir að þrífa föt og bíl á meðan ég klifraði. Eftir snögga sturtu og hrein nærföt fórum við út að borða og kíktum síðan á lókal karaóke bar. Guð blessi Óla Þór yfir að hafa látið mig vita snemma í grunnskóla að ég kynni ekki að syngja. Það hefur líklega sparað mér ansi sársaukafulla ferð í íslenska ædolið. Það stoppaði mig nú ekki frá því að slátra "Summer of 69" með Bryan Adams. Doddi og Lára stóðu sig hins vegar með prýði og fengu mikið lof áhorfenda fyrir þeirra útgáfur af "You Shook Me All Night Long" lagi og "Son of a Preacher Man". Seinna hættum við Doddi á haglabyssur infæddra með sígildum slagara, "Who Let the Dogs Out?". Niðurstaða? Við flúðum í svefn.

Kominn á toppinn, aftur

Steiktasti maður vestan Atlantshafsins