Eftirfarandi minningargrein fór í Moggann um elsku Gumma afa:

Minningargrein:

Við systkinin viljum kveðja yndislegan Gumma afa okkar sem lést á elliheimilinu Grund 17. desember síðastliðinn.

Við eigum ógrynni æskuminninga um afa og ömmu; frá næturgistingum til aðfangadagskvölda með ömmu og afa Heiðargerðinu. Afi var rólegur maður og alltaf góður við okkur barnabörnin. Aldrei lét hann skap sitt valsa óbeislað í návist okkar. Hann var fámáll en hreinskiptinn.

Þegar ég vann við málningarstörf leitaði ég til afa vegna vandræða í samskiptum við óheiðarlegan samstarfsmann. Ráðleggingarnar voru einfaldar: “Þú málar það sem á að mála. Þú lætur engan segja þér að svindla”. Ég var þá, og er enn, stoltur að bera nafn hans.

Amma og afi höfðu alltaf gaman að spilum. Spilahefð stórfjölskyldunnar má rekja til þeirrar gleði sem skapaðist þegar tekið var í spil eða teningum kastað. Alltaf var pláss fyrir yngstu meðlimina. Það var geggjað að heimsækja afa og ömmu og fá að spila Kana með þeim.

Frægar eru samlokurnar hans afa. Allt fór á milli tveggja brauðsneiða. Ostur, kæfa, síld og jólakaka. Öllu var pakkað saman og tuggið hægt og rólega í þögn. Þegar góður matur var á borðum þagnaði í karlinum og allur matur var góður matur. Skipti þá engu hvort maturinn væri löngu útrunninn.

Ófáir voru laugardagseftirmiðdagar þar sem nafnarnir horfðu saman á enska boltann. Gummi afi var stríðinn og hafði sérstaklega gaman af því þegar lið barna og barnabarna hans töpuðu. Hann tottaði á pípunni sinni og skaut föstum skotum, með prakkaralegt glott falið á bakvið pípureykinn. Minningin um afa að nostra við gömlu pípuna sína lifir enn sterk. Pípulykt er enn, og verður líklega alltaf, afalykt.

Takk fyrir okkur. Þú varst yndislegur afi.

Guðmundur Jónatan, Kolbrún Svala, Elísabet Erla og fjölskyldur