Í gær, Amarillo til Albuquerque. Í dag, Albuqurque til Moab. Níundi dagur bíltúrsins um Bandaríkin var helgaður keyrslu með nokkrum undantekningum þó. Ákveðið var að skoða gamla bæinn í Albuquerque, til þess að hafa ekki einungis keyrt í gegnum hann.

Gamli bærinn er spænskur bær í sandsteinstíl í upprunalegu horfi síðan langtíburtuítíma. Lengstum tíma vörðum við í skoðun á spænsk-kaþólskri kirkju frá 1706 (og er ennþá í notkun). Alltaf finnst mér jafnmerkileg fróun kristinna kirkja, þá sérstaklega kaþólskra, yfir dýrindis skreytingum, styttum og málverkum af guðum sínum. Minnir alltaf á dýrkun nútímamannsins á frægu fólki. Kirkjan er falleg og fyrrnefndar skreytingar leggja mikla, og hefðbundna, áherslu á þjáningu Jesús Krists. Ég hef aldrei almennilega skilið hvað Rómverjar að negla spýtu í úlnlið viðkemur kærleika, fyrirgefningu og skilningi á félögum okkar í þessum heimi. Við "kláruðum" Albuquerque með rúnt í gegnum miðbæinn og héldum síðan af stað til Moab.

Dagurinn leið mikið til eins og venjulega í bíltúrnum; póker, lestur, pissustopp, matarstopp, pissu- og matarstopp og spjall. Að venju voru teknar myndir við hvert tækifæri í bílnum. Myndaalbúm dagsins eru að miklu leyti landslagsmyndir teknar á ferð í bílnum.

Við gáfum okkur tíma til að skoða "Four Corners Monument", staður þar sem fjögur fylki mætast (Utah, Colorado, Arizon, New Mexico). Á merktum stað er hægt að standa í öllum þessum fjórum fylkjum. Slíkur staður minnir á aðra dýrkun nútímamanna, nú á tölum, tölfræði og nákvæmum mælingum. Það er í rauninni ekkert merkilegt að það sé staður þar sem fjögur fylki mætast. Þetta er bara einhver lína sem 10 þybbnir, jakkaklæddir bjúrókratar ákváðu yfir kleinuhringjum og kaffi. Samt sem áður, þá var þetta gaman og umhverfið sérstaklega fallegt. Við sprelluðum á staðnum og skoðuðum handsmíðaða indiánaskartgripi.

Á einu pissustoppinu náði ég í fína leðurhúfu, girti bolinn í nærbuxurnar og ætlaði að gera smá grín þegar Doddi kæmi út af klósettbásnum. Það vildi nú ekki betur til en að maður labbaði inn meðan ég var að bíða. Það var þá sem ég áttaði mig á því að ég stóð beint og starði á smokkasjálfsala klæddur eins og fáviti. Það gerði þetta sprell nú bara enn sniðugara.

Í samantekt, þá gekk bílferðin snuðrulaust fyrir sig fyrir utan vegavinnutafir. Við snæddum á flatbökuhlaðborði í kvöldmat og komum okkur fyrir öll sex saman í einu hótelherbergi og fórum beint að lúlla. Fjórhjólaferð beið okkar snemma næsta morgun...