Eftir gott vakn og undirbúning í Kingston lögðum við af stað til Nashville. Tré eru búin að elta okkur alla leið frá New York og umkringja veginn hvert sem við keyrum. Þessi bíltúr bauð ekki upp á annan aðalrétt. Þó var umhverfið sérstaklega fallegt við upphaf ferðarinnar.

Eins og venja er á ferðalögum þá eru teknar kúkapásur á bensínstöðvum á milli áfangastaða. Það hefur vakið mikla lukku hjá okkur Dodda hversu sniðugir sjálfsalar eru inn á salernum þessara staða. Við ákváðum loks að láta slag standa og fjárfesta fimmtíu sentum í "erotic sexual artistry" pakka. Sjálfsalinn ældi upp úr sér smábók (ca. 3x2 cm) sem reyndist vera glæsilegur leiðbeiningabæklingur um ýmsar kynlífsstöður. Bæklingurinn er hreint út sagt í alla staði stórfenglegur.

Nashville tók við okkur með geislandi sólargleði. Við lögðum bílnum og rétt hjá miðbænum og hófum rölt. Nú hafði lagt mikla svengd yfir hópinn og var það því sett í forgangsatriði að finna einhvurn veitingastað. Nú vorum við kominn í suðrið sem þýddi að ekki var skortur á búllum sem framreiddu gúrmetis barbíkjúað slátrað nautakjöt. Við völdum "Rippy's", mestmegnis vegna þess að hann bauð upp á "síting" á svölum.

Klukkutíma af smjatti seinna vörpuðum við okkur í lókal safn í bænum sem hafði fyrir viðfangsefni Kántrímúzík (Country Music Hall of Fame and Museum). Ansi skemmtilegt safn það. Tvennt vakti áhuga minn ofar öðru í safninu. Fyrsta var að upphaflegu kántrísöngvararnir klæddust hvorki kúrekahöttum né kúrekastígvélum. Allt fataglingur er seinnitímatíska sem skapaðist þegar kvikmyndir og kántrímúzík fyrst hrærðu saman sósur sínar. Annað merkilegt er hversu hátt Ray Charles er skrifaður í kántrí. Þótt hann hafi upphaflega ekki verið kántrímúzíkant þá þakka kántrímenn blinda snillingnum fyrir að opna augu almennings fyrir þeirra tónlist. Þá var einnig fyndið að sjá að Ray Charles var áhugasamur lesandi Playboy (þá augljóslega í blindraletri), mikill skákáhugamaður og uppáháldsdrykkur hans var kanna af helming kaffi, helming gin með 16 skeiðum af sykri til bragðauka.

Eftir safnið lá leið okkar til í senn furðulegustu og eina fallegustu byggingu Nashville, einu nákvæmu eftirlíkingu Parþenon í Bandaríkjunum. Hofið er gríðarsmekklegt og skemmdi fyrir að það stóð á stórum sléttum grasbletti. Þar ákváðum við að nýta góða veðrið (aftur ca. 30°C og sólskin) og lékum okkur í frizbí, fótbolta og blaki. Það var gaman. Mjög gaman.

Nú hafði tími okkar í Nashville runnið sitt skeið og lögðum við því af stað til Memphis. Eftir u.þ.b. 3 tíma keyrslu komum við að Days Inn hóteli rétt fyrir utan Memphis. Við Íslendingar erum svo pjöttuð að á okkar mælikvarða var hótelið ansi sóðalegt. Við keyrðum á KFC, fengum okkur máltið sem mældist á heimsmælikvarða í subbu, gerðum skipti á peningum og bjór og fórum aftur heim á hótelið í spjall, póker og drykk og svefn í þeirri röð.