Hér sit ég í smábænum Front Royale með fartölvu í klofi, að rifja upp dæmigerðan dag í Bandaríkjunum...

Við vöknuðum rúmlega átta á Days Inn hóteli í Edgewood (hálfa leið á milli Philadelphia og Washington). Eftir sturtu og skál af inniföldu hótelmorgunkorni var haldið af stað til Washington. Í þetta skiptið keyrði ég (Gummi) undir sætum tónum úbertöffmixbíltúrsgeisladisk Dodda.

Ferðin tók einn til tvo tíma. Eftir hálftíma í umferð fyrir utan Washington lögðum við í Union Station, risastórri rútustöð/túristamiðstöð með milljón veitingastaði, tvilljón verslanir og níu bíósali. Veðrið var harla óíslenskt, glaðasólskin og 27°C hiti. Við keyptum miða í "Old Town Trolley", skoðunarapparatsfarartæki sem keyrir um allan bæ. Í Trolluna gátum við síðan hoppað inn og út eins og við vildum allan daginn. Á meðan við biðum eftir farartækinu skoðuðum við minnisvarða um Christopher Columbus.

Við skiptum okkur í tvo hópa, Doddi og Ásdís í einum og við hin í öðrum. Skoðunarferðin um Washington hófst á "the US Capitol", ráðhúsi Bandaríkjamanna. Geysifalleg bygging. Næst tók við fimm mínútna gönguferð að "Library of Congress" og hæstarétti Bandaríkjamanna. Þetta voru allt saman prýðisbyggingar. Ég fékk m.a.s. ræðu um hæstarétt frá leiðsögumanni sem var að predika yfir bandarískum skólabörnum sem virtust eins áhugasöm og Ólöf yfir enska boltanum.

Þaðan hoppuðum við með Trollaranum á Thomas Jefferson minnisvarðanum og eftir hann lá leiðin að Lincoln minnisvarðanum og þaðan til Washington minnisvarðans. Allt voru þetta glæsilegir varðar.

Nú var maginn farinn að hrópa á næringu. Við röltum í tíu mínútur og gáfumst síðan upp og báðum leigubilstjóra að keyra okkur að mat. Hann skutlaði okkur í miðbæinn þar sem við fórum á Harry's, dæmigerðan bandarískan hamborgara- og samlokustað. Mér til mikillar undurnar og gleði þá var verið að sýna úrslitaleikinn í Tjampíonslíg. Hjarta mitt hlýnaði við sigur AC Milan og bjórglösin sem við sötruðum yfir feykigóðum samlokum.

Með yfirfullan maga vorum við tilbúinn að geisla okkur í dýrðarljóma Hvíta Hússins. Eftir dálítinn dítúr fundum við húsið. Það var ágætt. Við sprelluðum dálítið með myndavélarnar, Nína lagði óvart bölvun á heilan kynþátt og stelpurnar hlógu mikið að óförum hennar.

Hóparnir tveir sameinuðust á fyrrnefndri Union Station og keyrðum saman að Iwo Jima minnisvarðanum. Hann var temmilegur og þétt nettur á kantinum.

Nú var heimsókn okkar í Washington lokið og keyrðum við áleiðis til Nashville. Þegar almenn svengd fór yfir ásættanleg mörk fórum við af hraðbraut. Fundum fínan Pizza Hut í smábænum Front Royale. Nú vildi ekki betur til en að við vorum eina fólkið á staðnum og fengum ófáar augngotur frá starfsfólki staðarins.

Eftir matinn vorum við orðin ansi þreytt og hringdum í nokkur mótel. Fundum loksins þá blöndu sem við vorum að leita að; ódýrt, nálægt og með nettengingu í smámóteli í bænum. Þegar ég skrifa þetta eru allir sofnaðir nema ég sem veit að ef þessi saga fer ekki inn í kvöld, þá fer hún líklega aldrei inn.