Jæja, þá var súrt ferðalag að enda. Við Ólöf gerðum afskaplega heiðarlega tilraun til að komast í helgarfrí til systur minnar í Chicago.

Eftir að hafa vakað fram eftir nóttu í gær að spila póker við Helga Hrafn, sváfum við í tvo og hálfan tíma. Við vöknuðum um fimm leytið um morguninn til að panta leigubíl út á flugvöll sem sótti okkur um sex leytið. Við mættum á LaGuardia flugvöll í Queens fjörtíu dollurum fátækari og fjörtíu mínútum seinna. Hingað til hafði allt gengið vel. Við pöntuðum okkur beyglu og gengum svo í borð í flugvélina rétt fyrir átta.

Hér ákváð Lolli leiðindaguð að láta til sín taka. Leiðindin byrjuðu með e-u veseni í vélinni varðandi sæti sem tafði allt um hálftíma. Um kortér í níu þegar búið var að finna sæti fyrir alla var byrjað að rigningarsnjóa (Ólöf, kjáninn atarna segir víst slydda). Því þurftum við því að bíða í hálftíma í viðbót eftir afísingarsprautuköllum og kortér í viðbót meðan þeir voru metafórískt að míga afísingarefnum á vélina. Allir hressir ennþá? Gott.

Nú lagði vélin af stað í biðröð til flugtaks. Nema hvað, biðröðin var það löng að vængurinn fraus aftur og við brummuðum því aftur (eldhress ennþá, að sjálfsögðu) að hliðinu.

Afísing flugvélavængs

Á meðan á öllu þessu stóð ákvað gúrkuheilinn sem sat bakvið mig í vélinni að sitja þannig að hnéið á honum stakkst allhressilega í sætið mitt. Þar sem ég er massíf tjelling og forðast árekstra sagði ég að sjálfsögðu ekki neitt.

Frímann flugkappi var ekki sáttur við að keyra bara einu sinni út á flugbraut. Hann ákvað því að endurtaka afísingar-keyra-út-á-flugbraut-bíða-í-10-mínútur-keyra-aftur-að-hliðinu leikinn. Menn voru almennt sammála að hann hafi staðið sig heldur betur í seinna skiptið, þá sérstaklega í keyrslunni aftur að hliði. Þar sýndi hann snilldartakta og sveigði fallískri flugmaskínunni eftir flugbrautinni með færni sem fáir nokkurn tíma finna, hvorki í fortíð né framtíð.

Slæmar fréttir fyrir ferðalanga

Eftir það biðum við lengi í maskínunni. Fengum vatn með klökum frá flugfreyjunum. Vatnið var gott. Til að gera langa sögu eilítið styttri þá var okkur sagt eftir fjóra tíma í vélinni að ekki væri hægt að fljúga til Chicago í dag. En þar sem Southwest er annt um að ég komist til systur minnar þá geta þeir boðið mér upp á annað flug í staðinn á miðvikudaginn. Það styttir helgarfríið eitthvað, en nú er ég orðinn nöldurseggur.

Við yfirgáfum vonbrigðarvélina, fengum okkur samloku og tókum strætó og neðanjarðarlest heim til Brooklyn.

Einstaklega svekkjandi dagur að baki sem lagaðist þó þegar ég kveikti á sjónvarpinu og sá að það var að byrja Van Morrison tónleikar. Ég smellti upptöku í gang í snarhasti þannig að nú get ég sýnt pabba þá þegar fjölskyldan í Furugrundinni kemur í heimsókn eftir þrjár vikur. Við Ólöf erum sem sagt föst í New York um helgina. Það er þó ekki að öllu leyti svekkjandi því nú getum við gert eitthvað skemmtilegt með Helga "the Raven" músíkmaster.

Sé þig eftir þrjár vikur Kolla...