Jæja þá eru Erlen og Kiddi farin.
Þau komu á föstudaginn síðasta og fóru í gær.

Við vorum rosalega dugleg að skoða okkur um og versla. Á laugardeginum byrjuðum við á því að fá okkur brunch á dinernum á horninu. Pönnukökurnar og ommeletturnar klikka aldrei og það sem mér finnst alltaf best eru frönsku kartöflurnar, namminamm. Ætli ég verði einhverntíman það fullorðin að franskar verði ekki lengur uppáhalds?

Á þessum 5 dögum fórum við í hestvagn í Central Park, skoðuðum Ground Zero, fengum okkur besta ís í heimi í China Town, borðuðum pizzu í Litlu Ítalíu, versluðum í Soho, fórum upp í Empire State, klipum í rassin á Beyonce í Madame Tussauds vaxmyndasafninu, fórum aftur og aftur í 3 H&M búðir, spókuðum okkur á Times Square, fórum í geðveikis dótabúðir og löbbuðu það mikið að mig verkjaði í lappirnar.

Annars er svo sem ekkert að frétta. Við erum bara að læra læra og núna er ég byrjuð að telja niður dagana í að við förum heim. Bara 43 dagar, vei vei,

Eftir ca 2 vikur er svo Thanksgiving og þá koma Kolla og Steven til New York eða nánar til tekið New Jersey þar sem foreldrar hans búa. Foreldrar hans voru svo indæl að bjóða okkur í mat, svo að við fáum að upplifa alvöru thanksgiving máltíð. Svo fáum við jafnvel gesti í vikunni þar á eftir, en það er ekki enn komið á hreint. Ég ætla að skella inn nokkrum myndum frá síðustu dögum núna og svo ætla ég að njóta þess að liggja upp í sófa og horfa á Breakfast at Tiffany´s.